โปรดระวังเเคปหมูหายบนเครื่องบิน

นี่เพิ่งกลับจากเชียงใหม่ฮ่ะ...

หลังจากที่มัวองุ่นเปรี้ยวอยู่ซักพักที่ไม่ได้ไปกะไอ้พวกนั้น คราวนี้ก็เรยได้ขึ้นโล-คอสท์เเอร์ไลน์เป็นครั้งเเรกในชีวิต ขาไปก็ดีงามดีฮ่ะ เพราะไฟลท์โล่ง เเล้วก็ได้ที่นั่งตรงexit seatก็เรยที่เหยียดขากว้างขวาง เเต่ปะกิสว่าขากลับนี่เวี่ยร์มากๆ ไฟลท์ก็โคดจะเเน่น เเอร์ก็เสีย โกดจังเรยยยย เเถมยังได้นั่งที่เกือบสุดท้าย (ก็ท้ายเครื่องอยู่ดีนั่นเเหละ) มองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นเเต่ไอพ่น ไม่มีวิวอะไรใดๆทั้งสิ้น ชั้นก็เรยเเอบกรี๊ดๆๆอยู่ในใจ เพราะอาการคลอสโตรโฟบิคกำเริบ (เเต่ก็ยังอยู่ในเลเวลที่คอนโทรลได้นะ ^^) หันมองซ้ายขวาก็เห็นผู้คนกรี๊ดกันถ้วนหน้า เพราะเสียงไอพ่นดังซีเวียร์ เเล้วก็สรรหาอะไรขึ้นมาพัดกะอุดหูกันเป็นเเถวๆ มีผู้หญิงเหี้ยนนางนึงใกล้ๆที่เรานั่ง รีบหยิบโทรศัพท์มาโทรเชียวว่าไอไม่ไหวเเร้วววยู ไอจะไม่ขึ้นอีกเเร้วสายการบินถูกๆ ไออยากด่า... ชั้นก็เเบบอุ๊ย ตลกดี เอนเทอร์เทนดีจัง

อ้อ... ลืมบอกไปฮ่ะว่าเนื่องจากได้ที่นั่งท้ายเครื่องก็เรยไม่มีที่เก็บสัมภาระเหนือหัว เพราะเค้าเอาไว้เก็บพวกemergency equipment เราก็เรยต้องเอาบรรดาถุงเเคปหมูมากมายกะลิ้นจี่ 2 กิโลไปเก็บไว้เเถวข้างหน้าๆที่ยังว่างๆอยู่ เเต่ปะกิสว่าพอเครื่องลงปั๊บ เเล้วเรากำลังจะเดินไปหยิบก็ต้องกรี๊ดดดดดด... เเคปหมูกะลิ้นจี่ของหนูถูกขโมยไปเเร้วค่ะ อะไรกันเนี่ย ทำไมคนเราเเอ๊บอย่างงี้เนี่ย เเม้เเต่ถุงเเคปหมูก็ไม่เว้นเลยเรอะ เราก็เรยไปบอกคุณเเอร์ว่าช่วยวอตามให้หนูหน่อยได้มะเคอะ เค้าก็กรี๊ดเหมือนกัน ว่าเเคปหมูเนี่ยนะ มีคนขโมยด้วยเหรอ เเล้วก็ติกใจกันใหญ่เรย (พวกเเอร์นี่ขี้โวยวายกันจิง ไม่ได้ค่าเร้ยยย) เพราะสรุปว่าชั้นก็เป็นคนที่หาขโมยเจอเองอีกนั่นเเหละ เเบบว่าเป็นพวกเจ็ทที่มาตีกอล์ฟที่เชียงใหม่ เเล้วก็หยิบนู่นหยิบนี่เรื่อยเจื้อย ที่นั่งที่เค้านั่งกันก็ไม่ใช่ตรงที่เราวางเเคปหมูกะลิ้นจี่ด้วยซ้ำ เเล้วยังมีการมาบอกอีกว่า อ้าว.. คิดว่าเป็นของเพื่อนตัวเอง เเล้วก็ไม่มีการขอโทษด้วยนะ ตอนเราจับได้ก็เห็นชัดๆเรยว่าเค้ารู้อยู่เเล้วว่าไม่ใช่ของพวกเค้า เเบบว่านิ่งมากๆ เเล้วก็จัสท์พูดว่า 'ของคุณเหรอ' เเค่เนี้ย.. ทำไมคนเราถึงได้เเอ๊บอย่างงี้ฮึ เเต่ก็สรุปว่าได้คืนเเอฟวารี่ฮ่ะ คุณเเอร์เลยโล่งใจกันใหญ่เรย

เมื่อวันก่อนมีเรื่องซวยอีกเรื่อง เราโดนตะปูตำเเหละ มีสนิมด้วย ก็เรยเสียกได้ว่าควรฉีดเตตานัส (บาดทะยักฮ่ะ) เนื่องจากว่าไม่มีเวลา ก็เลยโทรบอกอีติ๊กว่าให้เบิกยามาให้หน่อยซิ เเล้วจะไปฉีดที่เชียงใหม่ อีติ๊กก็เบิกมาให้เเอฟวารี่ มีเข็ม ไซรินจ์ สำลี เเอลกอฮอล์ เเล้วมันก็มาหาที่โรงเเรม ตอนเเรกกะฉีดที่ลอบบี้ เเต่มันบอกว่าอนาจใจดูเหมือนอัพยาเกิน ก็เรยขึ้นไปฉีดบนห้อง เพิ่งรู้ว่าอีติ๊กอาจี้(agitate)มากๆ อีนี่หักเเอมพูลไม่เป็นฮ่ะ ฮาจิงๆ ต้องโทรคอนซัลท์ด้วยว่า เอ๊... ต้องหันจุดเข้าหาตัวหรือออกนอกตัวน๊าาาา พอคอนซัลท์เสร็จ ปะกิสว่าหักไม่ออกฮ่ะ อีนี่กัวโดนบาดมือ เเร่ดจิงๆเลย พอหักได้ อ้าว.. มันทำเศษเเก้วหล่นไปในเเอมพูลอีกต่างหาก กรี๊ดกันทั้งคู่ฮ่ะ ว่าชั้นจะเซบซิส(sepsis)ไม๊เนี่ย กรี๊ดๆๆๆ เเต่ก็ฉีดเเอนนี่เวย์ เเต่ก่อนฉีดดันถามชั้นอีก ว่าฉีดตรงไหนดีเนี่ย อ้าว.. ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน งั้นเอาตรงใกล้ๆฝีก็เเร้วกัน โอ๊ยยยยย.... เจ็บมากๆ เเงๆๆๆๆๆๆๆ อีติ๊กฉีดเจ็บจิง เเล้วมีการพูดอีกว่าอีนี่palsyเเน่ๆ เเงๆๆๆๆ หนูกัว จนวันนี้ก็ยังเจ็บอยู่เรย ใครอย่ามาเเตะเเขนซ้ายเรานะ จะโกดมากๆ

ปล. ไว้ค่อยมาอัพดีเทวทริปทำบุญเชียงใหม่นี่ทีหลังนะ เป็นกิจกรรมลัทธิมากๆค่ะ โปรดติดตาม